kredyt na mieszkanie kadry i płace poznań Windykacja Toruń Przez wiele kolejnych stuleci tragedia nie była obecna na deskach teatrów. Dopiero w szesnastym wieku nastąpił jej wielki renesans, między innymi dzięki najwybitniejszemu z dramatopisarzy, Willia-mowi Szekspirowi (1564-1616). Jest on autorem pięciu tragedii - Hamlet, Otello, Król Lear, Makbet oraz Antoniusz i Kleopatra. Nie są to wprawdzie dzieła oparte na motywach zaczerpniętych z mitologii, jednak ich struktura bliska jest tragedii klasycznej. Bohaterowie to ludzie wysoko urodzeni, nierzadko z rodziny królewskiej, jednak skażeni słabością. W tragediach Szekspira zostaje zaburzony stan, który uważano za naturalny porządek rzeczy - ojciec Hamleta zostaje zamordowany, król Lear przedwcześnie abdykuje na rzecz swoich dzieci, Antoniusz zaniedbuje swój obywatelski obowiązek. W dziełach tych zło opisane jest z niezwykłą ekspresją. Jednocześnie autor zadaje pytania o charakterze fundamentalnym: Ile warte jest ludzkie życie? Czy człowiek to tylko nadzwyczaj inteligentne zwierzę, czy może coś więcej? Czy na świecie istnieje sprawiedliwość? Sto lat później do tragedii klasycznej nawiązali również dramatopisarze francuscy. W przeciwieństwie do Szekspira tematów do swych dzieł szukali w mitologii. W siedemnastym wieku tworzył słynny Jean Racine (1639-1699), autor wielu tragedii z kobietami w roli głównej, na przykład Andromacha, Ifigenia oraz Fedra. Koparki kredyt konsolidacyjny Zdjęcia ślubne